x

Persoonlijk verhaal

Lief kind,
Ik sta met de telefoon aan mijn oor en luister naar de stem aan de andere kant van de lijn. Terwijl zij vertelt dat het beter is dat je niet meer komt, kijk ik door het raam naar jou. Je werkt in de tuin aan onze bakkerskar. Een hoofd vol dromen en twee handen die het waar kunnen maken: jij bent in je element. Wat je nog niet weet, is dat jouw ochtenden op de zorgplek stoppen.

Je hoort er ook daar niet meer bij.

Ik veeg mijn tranen weg, adem een paar keer door en ga je helpen. Samen kijken we naar de bakkerskar in wording. Een wens van jou, want je hebt ontdekt dat je ontzettend lekker brood kunt bakken helemaal zonder recept, en dat er mensen zijn die dat van je willen kopen. Nu wil je een echte kar, waarmee je door de straten kunt lopen en je broden aan de man kunt brengen. We hebben onze oude bakfiets uit elkaar gehaald. We hebben bij de kringloop een goed zwenkwieltje gevonden. We hebben hier en daar houten plankjes gevonden waar we in onze fantasie de heerlijk geurende broden al op zien liggen...

Jouw wens, ik ga er graag in mee. Je steekt een vuurtje in me aan met jouw verrassende ideeën. Je kijkt me dromerig aan en je neemt me mee in jouw oneindige wereld. We zien het samen voor ons. We bespreken hoe we de dingen het beste aan kunnen pakken en wat er allemaal voor nodig is. Verbonden in onze hang naar avontuur en gekke dingen doen. Mijn hart gloeit op want dit ben jij, hier sta je, in al je pracht en in je kracht! Jij straalt.

Jij werkt door aan onze kar, terwijl ik binnen een volgend telefoontje beantwoord. Van mijn gelukkige trots is even niets meer over. Want hoe heerlijk de momenten zo samen thuis ook zijn, ze komen voort uit het feit dat jij nergens meer naartoe kunt. Je bent thuis omdat het op school niet meer ging.

En nu blijkt ook de mooie zorgplek teveel te zijn. Wat waren we blij dat we deze gevonden hadden. Drie kwartier rijden vanaf ons huis, maar hier was wél direct een plekje. Hier mocht je twee ochtenden per week zijn. Je vond het moeilijk en spannend en voelde je nog helemaal niet veilig in jezelf, maar je deed het toch. Met mij dichtbij je zette je steeds een stap. Wat was je kwetsbaar. Het bleek toch teveel, te spannend, te onveilig voor je. Nu ben je dus weer helemaal thuis, dichtbij mij, dichtbij ons allemaal.

Het is alsof ik met jou weer terug in de kraamtijd ben. Wij samen, weer helemaal verbonden. Jij als kwetsbaar kleintje dicht bij mama. Dit brengt intense liefde en een oerkracht om jou te beschermen. Maar het brengt ook spanning, verwarring, verdriet. Want dit keer ben jij een jongen van zes jaar met enorm veel kracht en gigantische gevoelens waar je jezelf geen raad mee weet. En dit keer is ons gezin van zes niet voorbereid op een tijd van zorgen, tenenlopen, en de hele wereld laten draaien om dat ene kindje.

De anderen gaan naar school, komen thuis, hebben hun eigen levens en moeten zich plotseling verhouden tot hun broer waar het niet goed mee gaat. Ruzie, vechten, huilen, schreeuwen, elkaar pijn doen. Verdriet en onbegrip. Waarom? Waarom mag hij dit wel en wij niet? Waarom mogen zij wel en ik niet?

Wat is het veel en intens. Wat zijn papa en ik vaak verdrietig voor je. We voeren lange gesprekken en proberen de andere kinderen op hun niveau uit te leggen wat er gebeurt, waarom jij thuis bent en hoe we zoeken naar een fijne plek voor jou.

We hebben bijna dagelijks contact met allerlei instanties en verliezen langzaam het vertrouwen in de woorden van al die mensen, die beloven snel te handelen. Allemaal vinden ze het complex en allemaal vinden ze het belangrijk dat jij snel een goede plek krijgt. Maar hoe goed ze het ook bedoelen, het gebeurt niet. Alles staat stil. Wij lijken met jou in een soort vacuüm beland te zijn; we kunnen geen kant meer op.

En jij, lief, sociaal, zorgzaam kind, jouw wereld wordt kleiner en kleiner. Jouw vriendjes zijn doorgegaan met hun leven. Kregen nieuwe vrienden op school en op de clubjes waar zij gewoon naartoe konden, omdat ze niet direct overprikkeld raken of in een traumarespons belanden bij een grote groep kinderen of een begeleider die net iets te autoritair overkomt. De speelafspraakjes worden minder.

Je hoort er niet meer bij.

Geen Sintviering op school.
Geen cadeautje op school.
Geen kerstviering.

Het is kaal.
Stil.

Wat zo mooi is: jij blijft jij. Duidelijk, oprecht, intens levend. Jij geniet nog steeds van je projecten en weet mij iedere keer weer mee te nemen. Samen organiseerden wij een Winterfeest in onze achtertuin, compleet met chocomelk boven een vuur, popcorn, zelfgebakken koekjes en een klein kraampje. De opbrengst was voor de Dierenbescherming. En nu die bakkerskar, die steeds mooier wordt.

Nog een geluk: We vonden een ontzettend leuke, gekke boer op een ontzettend kleine, chaotische boerderij waar je vanaf dag één geniet. Van de honden, de geiten, koeien, schapen, katten, varkens, kippen. Van jouw eigen boomhut en de verscholen plekken waar je onder de radar kan bewegen. Hier kan je jouw hang naar autonomie volledig uitleven. Hier word je gezien en begrepen, hier hoor je erbij.

En er is veel meer geluk. Een nieuwe zorgplek met de juiste begeleiders, die dwars door de ogenschijnlijke onmogelijkheden van het zorgsysteem heen kijken en niet bang zijn om een zijpaadje te nemen. Begeleiders die jou betrekken bij de gesprekken en jouw frustratie begrijpen als er weer eens een groep volwassenen, die jou niet kent, over jou aan het praten is.

Je hebt al je moed bij elkaar geraapt en met kleine stapjes en veel lieve mensen om je heen, heb je je plek gevonden bij een tussenvoorziening. Na twee jaar thuiszitten ben je sinds een paar maanden weer opgenomen in een groep. Kom je met een lach op je gezicht thuis en vertel je grappige verhalen over de anderen. Je hebt weer vrienden, je bent geliefd om je humor en je gezelligheid. Je wordt weer helemaal gezien en wij zien je opkrabbelen, iedere dag meer.

Hoe lang je hier nodig hebt en welk traject hierna volgt is nog allemaal onduidelijk en doet er voor ons ook niet zo toe. Want wij zien je weer stralen en groeien. Het vacuüm is verbroken, er is weer lucht en ruimte en alles is weer mogelijk.

Je kunt het soms nog bijna niet geloven, maar lief kind, jij hoort er weer bij!

Mama